Münir Göle Yırtık başlıklı romanında bir yas üçlemesi kuruyor. Çıkış, Ayrılık, Kopma bölümlerinden oluşan kitapta şimdiden geçmişe, geçmişten şimdiye ve geleceğe uzanan üç metin ayrılık, yas ve zaman üzerine odaklanıyor. Birbirinden bağımsız görünen üç metnin yazgılarının birbirine teyellendikleri, birbirini tetikledikleri görülüyor. İşinden yedi gün izin alıp günlük tutmaya başlayan adam “şimdi”yi yakalamaya çalışırken belleğinden bir kadının çoktan yitip gitmiş anısı çıkıp geliyor; bir başka adam yeni ayrıldığı sevgilisine ilişkinin kendine ait yarısını anlatmaya çalışırken, kendisini de anlamaya çalışıyor; yıllardır yazan, ama bir türlü suskunluğunu yenemeyen bir başka adam, hayatına yeni giren kadın ve oğlu aracılığıyla yeni bir romanın kabuğunu kırıyor ve “şimdi” “gelecek”in kıvrımlarını belirlemeye başlıyor… Ölüm, hayat ve yazı, bir biçimde bütün metinleri birbirine bağlıyor.

 TADIMLIK

 “Helena işiyle konuşur, içini dokumasına döker. Helena kendi hikâyesini işler, sonra söker, değiştirir, baştan işler; dışarıda kan gövdeyi götürmektedir, elindeki kumaşın motifleri durmadan değişir. Dokuma da, aşk gibi iki yönlüdür, hem örülür, hem sökülür. Bağlar ilmeklenir, bağlar kopar. Helena, kumaşa dev bir savaşı dokur, savaş ilerledikçe, kumaşta kendi yüzü belirir. Helena, bir kadının hikâyesini dokur. Helena, oturduğu yerde, güzeldir, ölçülüdür, işini iyi yapar, büyük filozofun kadına yakıştırdığı tüm nitelikler orada, gözler önündedir. İlk bakışta, böyle görünse de, Helena’nın ölçülü olduğundan söz etmek olsa olsa kendini bilmezliktir, Helena’nın hikâyesini bilmezliktir.”